شرایط هموطن های به جوش امده در ایران همچنان ملتهب است ، بعضی ها خواسته یا ناخواسته در میان میدان هستند ، عزیزی را در بازداشت یا آسیب دیده دارند ، بعضی ازرویه ها امنیتی رو به فزون ، آسیب کاری و جانی و مالی و حرمت شکنی دیده اند، بعضی از طریق اخبارمنتشره وپرالتهاب در اینترنت و تلویزیون های خارجی در مسیری قرار گرفتند که در دو ماه پیش لحظه ای از آن را متصور نبودند، قاطبه کثیری از هموطنانی که نه روی خوشی به سیاست داشتند نه از آن خیری دیده بودند و حداکثر تلاش خود را داشتند تا از وقایع منسوب به ان با احتیاط عبور کنند ، حالا تا زانو در تلاطم های آمده از نتایج غیر واقعی انتخابات گرفتارشده اند ، اگر هم مستقیما با صحنه های آن مواجه نباشند ، ذهن ها درگیر خبر و تحلیل و در انتظار از وقوع پرده های بعدی است ، آوار خبری این دو ماه ، امکان مکث و تحلیل و شکافاندن ابعاد دیگر خبر را نمی دهد، اگر 10 سال پیش ماجرای کوی دانشگاه ، خوراک خبری 10 ساله راتامین کرد حالا فاجعه کوی امسال در میان سایراخبار گم شده است ، از آن طرف امکان به عمق رفتن اخبار و بالتبع جمع بندی منسجم بسان یک روند را موکول به ایام آتش بس خبری می کنیم ، آیا این خود یک انفعال حاصل از تب سیاسی نیست ، که در ضمن اعلام برائت از علائم و برآیندهای کنش های سیاسی ، زندگی روزانه را با اخبار ایران امروزتمام می کنیم ومنتظر بازی امواج حوادث ایران فردا می مانیم ، انچه که دیگر در این میان رنگ باخته این ژست همیشه روشنفکرو عافیت خواه ما است که امروز واقعا سرگردان در میان قطب بندی های جدید مانده است .
از رای سبز من کجاست شروع شد، تا در پی 24 ماه مطالبات مدنی و بحق سبز جرم شد ولی رویید و رویید ورویید حتی در دوره 1000 روزه حصر رهبران جنبش سبز
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر